Delirium Nocturne

2009-09-25T00:02:00.000-07:00

Αδημονούσα να γυρίσει σπίτι και δεν περνούσε λεπτό που να μην τον σκεφτώ. Χωρίς αυτόν η ζωή φάνταζε τόσο βουβή και καταθλιπτική.
Η αναμονή έμοιαζε πάντα τόσο βασανιστική για την ψυχή.
Όλες οι ευφυέστατες προσπάθειές μου να είμαι ήρεμη έπεφταν στο κενό ύστερα από μια συνεχόμενη και ανελέητη μάχη με τη λογική.
Ίσως να φταιει το γεγονός, ότι ποτέ δε μου ‘δωσε το δικαίωμα να ξέρω που ακριβώς βρισκόταν και τι έκανε, παρόλο που ήμουν τόσο κοντά του. Ήταν τόσο έξυπνος που ακόμα και οι μεγάλες αμφιβολίες που γεννούσε, παραβλέπονταν απ’ τη φαιδρή ψευδαίσθηση πως μεταξύ μας δεν υπήρχαν μυστικά. Μόνο αιώνια αγάπη.

Κάθε πρωί με περίμενε διαβάζοντας την εφημερίδα του την οποία παρατούσε μόλις κατέβαινα τις σκάλες. Και για μένα το στάδιο της έκστασής μου ήταν να κάθομαι απλά πλάι του.
Ένιωθα πραγματικά ευτυχισμένη φορώντας ένα πουκάμισό του και παίρνοντας το πρωινό μου δίπλα του.
Μιλούσε δε μιλούσε, αυτό δεν άλλαζε τίποτα στα συναισθήματά μου.
Ύστερα πήγαινα στο εστιατόριο που καθόταν αυτός και με περίμενε για φαγητό.
Εχθρός μου ήταν ο χρόνος. Ο χρόνος που περνούσε και δε με άφηνε να χορτάσω ζώντας πιο βαθιά τις στιγμές δίπλα του. Θα ‘θελα να χα το χάρισμα να μπορώ να τις ζήσω ξανά και ξανά, μα ξέρω καλά πως τότε η στιγμή δε θα ‘ταν πια η ίδια.

2009-09-21T03:26:00.001-07:00

Μέσα απ’ τις γρίλιες δεν μπορώ να ξεχωρίσω το χρόνο. Κοιτάζω πάλι στον καθρέφτη τον εαυτό μου.
Πήχτρα σκοτάδι.
Οι θόρυβοι και οι φωνές της ημέρας, που δεν υπάρχουν τώρα, το ξεγύμνωμα της αλήθειας, μοιάζει σαν το δέντρο που ανάλογα με την αντοχή του μπορεί και κρατάει ατόφιο το φύλλωμα, σαν το φυσάει ο άνεμος.
Πότε θα ‘ρθει το χάραμα για να σταματήσω να ονειρεύομαι μια ζωή μαζί του;
Η νύχτα ατελείωτη. Κόλαση!
Αργεί να ξημερώσει. Έχασα τον εαυτό μου απόψε. Έπαψα να υπάρχω για άλλη μια νύχτα. Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και τρέφονται μες στο σκοτάδι…

The heart asks the pleasure first

2009-09-19T05:42:00.000-07:00

Οι σκέψεις μου με εγκαταλείπουν. Κλείνω τα μάτια και νιώθω κάθε χτύπο της καρδιάς μου. Τίποτα δεν έχει υπόσταση. Η υπόσταση δεν έχει ομορφιά. Η πληρότητα χωρίς ουσία. Η ουσία δεν έχει νόημα. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. Πως μπορώ εξάλλου να ελέγξω τα ανεξήγητα όταν δεν μπορώ να ελέγξω την ψυχή μου; Η ψυχή χωρίς αισθήσεις. Ώσπου όλα γίνονται λανθασμένες λέξεις, ανέλπιστες ελπίδες στην προσπάθεια να αλλάξω την πραγματικότητα, να κρατήσω όσους με αγγίζουν μακριά από τον πόνο. Και στο τέλος δεν υπάρχει τίποτα να μ' απαλλάξει απ' αυτό. Για πόσο καιρό ακόμα; Νιώθω την μεμβράνη της ύπαρξής μου να ξεσχίζεται και να με διαλύει. Αυτή τη μοναδική εξιλέωση ζητώ. Ν’ αντέξω αυτή τη στιγμή. Η επόμενη που θα ‘ρθει, θα είναι πιο εύκολη. Γιατί ο πόνος θα με έχει νεκρώσει, δε θα υπάρχω.
Η φωτιά άχρωμη… Δεν βλέπω τίποτα μέσα της… Παίρνω νερό και το ρίχνω με μανία στο τζάκι… τα κούτσουρα μαύρα… πιάνω ένα στα χέρια μου. Καίει ακόμα. Το πατάω μακριά, κάηκα! Αυτό σκορπίστηκε σε μικρά καρβουνάκια. Ένα απ’ αυτό κατακόκκινο, έκαιγε το πάτωμα. Οι μαυρισμένες παλάμες μου σκουπίστηκαν στο πρόσωπό μου… μαύρες δαχτυλιές… δεν μ’ ένοιαζε.
Κοιτούσα το κάρβουνο. Μέσα στην πυρά του, το πρόσωπο του… τα μάτια μου καρφώθηκαν στα δικά του μάτια. Ένα τόσο δα μικρό καρβουνάκι… σήκωσα το πόδι και με τη σόλα του παπουτσιού μου το ‘σβησα….

Takin' Back My Love

2009-09-18T15:56:00.000-07:00

Life without you...

2009-03-04T04:50:00.000-08:00

Κατέβηκα στο σαλόνι, νιώθοντας ένα περίεργο συναίσθημα ανακατωμένο με μια αγωνία και ένα φόβο, που απλωνόταν σε όλα μου τα μέλη σαν νευρική υπερένταση.
Το δωμάτιο είναι πάντα κρύο, τυλιγμένο μες στο άσπρο της μοναξιάς και στα αόρατα μόρια της σκόνης, και αυτά, χόρευαν ασταμάτητα με τις γραμμές του ήλιου, δίνοντας την αίσθηση της ανυπαρξίας.
Άνοιξα την μπαλκονόπορτα και βρέθηκα στον κήπο. Άναψα τσιγάρο.
Μέρα ανοιξιάτικη. Η μόνη παραφωνία μέσα στη σιωπή τα δάκρυά μου.

Τριγύρω υπάρχουν μόνο δέντρα και λουλούδια. Άλλα πιο ψηλά, άλλα πιο χαμηλά.
Ρούχα απλωμένα σε σχοινιά φαγωμένα απ’ το χρόνο, δεμένα απ’ την μια άκρη στην άλλη, πάνω σε σκουριασμένα στυλώματα.
Ψηλά στον ουρανό, μια ελπίδα. Τα σύννεφα. Μια χαρούμενη παρεμβολή που από παιδί με ταξιδεύει προσωρινά. Ένα ταξίδι που στη φαντασία μου, του ‘δωσα το κοινό όνομα «ελπίδα» μια που η ζωή μοιάζει να ξεφεύγει απ’ τον προσανατολισμό της για άλλη μια φορά.

Λυπάμαι πραγματικά που όλα έχουν ένα τέλος. Ξέρω πως το αύριο δεν έχει έρθει ακόμα, εγώ όμως έχω ήδη μπει μέσα του και το ζώ. ΄Ετσι νιώθω τουλάχιστον.
Μπερδέματα, κουβάρια ανακατωμένα οι σκέψεις μου, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Δεν μπορεί, όλα έχουν μια αρχή, μια μέση, ένα τέλος. Αυτή την αρχή ψάχνω κι’ εγώ. Για να βρω κρυμμένο μέσα αυτό το «κάτι» που χρειαζόμαστε όλοι για να μπορέσουμε να βρούμε το δρόμο μας.

Against killing of strays within the European Union

2009-02-27T00:52:00.000-08:00

"ΟΧΙ" ΣΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Παρακαλούμε υπογράψτε το petition για να εμποδίσουμε την ΕΕ να εφαρμόσει (με νόμο) την ευθανασία των αδέσποτων ζώων (έως τον Απρίλιο 2009). Η απόφαση θα παρθεί τον Μάϊο 2009.
Το petition θα χρησιμοποιηθεί ως άσκηση πίεσης!!
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ !

Against killing of strays within the European Union

Living in a world without you

2009-02-18T05:48:00.000-08:00

Δεν θέλω τίποτα να διαπραγματευτώ!
Δεν θέλω τίποτα παραπάνω και δεν θέλω τίποτα λιγότερο.
Δεν θέλω χάρες ή λύπηση.

Τέρμα οι ευκαιρίες!

Στην τελική καλύτερα έτσι! Καλύτερα μόνη, χωρίς συγγενείς και φίλους. Εξάλλου αυτό δεν μας μαθαίνουν από μικρά παιδιά, πως δεν μπορούμε να τα 'χουμε όλα σ' αυτή τη ζωή?
Ένας συμβιβασμός δεν υποτίθεται πως είναι όλα? Τί στο καλό λοιπόν? Δεν θα καταφέρω εγώ να συμβιβαστώ με τη μοναξιά μου? Μέσα σ' αυτήν μεγάλωσα και τράφηκα.

Απλά πονάει η απόρριψή σου,όπως και κάθε είδους απόρριψη. Άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο.

Πονάω, αλλά τουλάχιστον έχω την αξιοπρέπειά μου! Και πίστεψέ με, αυτή την φορά θα την κρατήσω ψηλά ως το τέλος...

I hate you...i wish you didn't matter

2009-02-04T11:38:00.000-08:00

I hate you...

Thinking about you

2009-01-21T23:45:00.000-08:00

Χθες το βράδυ μόλις κλείσαμε έπεσα στο κρεβάτι μου και κουκουλώθηκα ολόκληρη με τα σκεπάσματα ως συνήθως. Ήθελα απλώς να κοιμηθώ. Τίποτα άλλο.
Ζηλεύω τη δύναμη της επόμενης μέρας που ξημερώνει ό,τι κι αν έχει συμβεί.
Δεν μπορώ να περιγράψω πως ένιωθα.

Μακάρι να μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου, το μυαλό μου, τις σκέψεις μου.
Βούλιαξα χθες, άθελά μου, σ’ έναν κυκεώνα από σκέψεις και προσπαθούσα να φανταστώ τη ζωή μας διαφορετική. Φαντάζεις το καλύτερο δυνατό. Έξυπνος, γοητευτικός, σεξουαλικός, διασκεδαστικός, καλλιεργημένος, ευαίσθητος, δυναμικός... και ο πιο λάθος άνθρωπος ταυτόχρονα για να ερωτευτώ.

Ένα περίεργο συναίσθημα. Σε θέλω δικό μου!
Μερικές φορές το μέλλον φαντάζει πιο φανερό κι απ’ το παρόν. Όχι μόνο νομίζεις ότι ξέρεις τι θα συμβεί, λειτουργείς και σαν να συνέβη.
Θέλω να πιστεύω πως όλα είναι μια ιδέα. Πως το μυαλό είναι εκείνο που φτιάχνει τα πάντα και μόνο του πάλι τα χαλά.

Θέλω να σου πω τόσα, το τηλέφωνο συνεχώς χτυπάει, έχω κολλήσει, συγνώμη.

Τα βράδυα δεν θέλω να βγαίνω, θέλω να το σκάω από όλους κι’ από όλα και να χάνομαι παρέα με το ουίσκι στις φαντασιώσεις μου.

Έχω το κινητό μου ανοιχτό και φορτισμένο. Ελπίζω να τολμήσεις να με πάρεις κάποτε.

Νιώθω τόσο κοντά σου, που ΄θέλω να σου πω, σ’ αγαπώ…

Σε σκέφτομαι...

Nothing Else Matters - Η αρχή

2008-11-29T02:20:00.000-08:00

Με βρήκε απροετοίμαστη όταν πέθανε.

Ήταν 4 Φεβρουαρίου.

Ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, ουρλιάζοντας από τους αφόρητους πόνους, που δεν την άφηναν να συνειδητοποιήσει ότι πέθαινε.
Εκείνος και 'γω δεν φύγαμε από κοντά της ούτε στιγμή όλον αυτόν τον καιρό, ώσπου έφτασε στο σημείο να μην μπορεί να ουρλιάξει, να μην μπορεί να κουνήσει τα μάτια της.
Δεν πρόλαβα να της πω αντίο. Μέσα σε μια στιγμή ξεψύχησε. Το τέλος ήρθε τόσο απλά και γρήγορα.

Δεν έκλαψα γι' αυτήν. Έκλαψα για τον εαυτό μου που την έχασε. Έκλαψα γιατί μέχρι και την τελευταία στιγμή πίστευα πως θα γινόταν ένα θαύμα και θα γινόταν καλά και δεν θα την έχανα ποτέ.

Εκείνον, τρόμαξα να τον συνεφέρω. Σχεδόν λιποθύμησε, όταν την είδε να ξεψυχάει. Στην αρχή, τον έπιασε τρεμούλα και γαντζώθηκε επάνω μου. Μετά σταμάτησε και νόμισα ότι του πέρασε. Αλλά σαν είδα πως δεν κουνιόταν, ανησύχησα. Τον ταρακούνησα δυνατά. Τίποτα. Ξανά και ξανά. Κάποτε κουνήθηκε. Είχε παγώσει ολόκληρος. Το γαλάζιο νευράκι της φλέβας του, φούσκωσε και άρχισε να χτυπάει ρυθμικά πεταγμένο πάνω στον κρόταφό του.
Το σκίσιμο στην ψυχή.

Το δωμάτιο σκοτείνιασε. Στον τοίχο, η τελευταία αναλαμπή του ήλιου.
Μου ήρθε έντονη η επιθυμία να περπατήσω. Ακόμα έκανε ζέστη, παρ’ όλο το σκοτάδι που είχε απλώσει τα πέπλα του. Ήταν μια όμορφη χειμωνιάτικη βραδιά.
Ανέβηκα στην ταράτσα. Τα φώτα της πόλης έπιαναν μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Στο βάθος, μακριά μια σκοτεινή λουρίδα, η θάλασσα.
Τα αυτοκίνητα με τα μικρά φώτα τους σκίζανε την σιωπή.
Θυμήθηκα τα δειλινά που είχα θαυμάσει ακριβώς σ’ αυτό το σημείο της ταράτσας του νοσοκομείου, ζώντας την ώρα που το μενεξεδί χρώμα και το κόκκινο της φωτιάς, παρέδιναν τις τελευταίες αποχρώσεις τους στη θάλασσα, δημιουργώντας έτσι μια σύνθεση φανταστική, που έφερνε αόριστα στο νου, μια άλλη θάλασσα βγαλμένη από κάποιο πίνακα.

Το βάρος που είχα στην ψυχή ανέβαινε, με πίεζε ολοένα και περισσότερο. Με διέλυε. Και έτσι όπως καθόμουν εκεί μόνη μέσα στη νύχτα, το ένιωσα. Ήρθε σαν αποκάλυψη και με συγκλόνισε, αυτό που υπόβοσκε μέσα μου και ζήταγα να το καταπνίξω αφομοιώνοντάς το με το θάνατο του.
Ήταν όλα αυτά τα ξεφτισμένα κομμάτια της ζωής, που διαφέρουν μεταξύ τους. Που όμως ανταποκρίνονται σ’ όλους τους ανθρώπους, ακόμα και στα μικρά βλαστάρια που ξεφυτρώνουν καθημερινά, έτοιμα ν’ αντέξουν στο χρόνο, στους αέρηδες και στις παγωνιές. Κι αν σπάσουν μερικά; Αν μαραθούν; Τί σημασία έχει; Θα βγουν άλλα. Δε φταιει ο σπόρος που τα γέννησε. Ο σπόρος είναι σπόρος.

Έπρεπε να πάψω να μειονεκτώ στη ζωή και στους ανθρώπους. Στον καθένα πάντα λείπει κάποιο είδος αγάπης. Μέχρι τώρα με κάλυπτε ο εγωισμός και μ’ έτρεφε η ψευδαίσθηση. Και είχα βολευτεί έτσι, μέχρι που ανακάλυψα ότι δε γέμιζαν παρά το κενό, το κενό που ξεχείλιζε από μοναξιά. Εκείνος δεν με ήθελε αλλά έτρεφε μια αρρωστημένη λατρεία για εκείνη. Εκείνη δεν έδινε δεκάρα γι’ αυτόν και αδιαφορούσε για μένα. Εγώ τους αγαπούσα και τους δύο. Και έτσι συμπληρωνόταν ο κύκλος που μας κατέστρεφε. Μόνο που τώρα είχα βρει τον προορισμό μου. Έπρεπε να φροντίσω τον εαυτό μου και να βρω αυτό το «κάτι» που όλοι χρειαζόμαστε. … Αρκεί να καταφέρω να το βρω! Ξέρω καλά πως το ιδανικό στέκεται πάντα πολύ ψηλά. Αδύνατον να το φτάσεις.

Σήκωσα ψηλά το κεφάλι. Η ώρα είχε περάσει. Έριξα μια τελευταία ματιά στην φωτισμένη πόλη, στην θάλασσα με το λιμάνι της γεμάτο καράβια.

Κάτω, ο κόσμος πηγαινοερχόταν. Ανθρώπινες φιγούρες που κινούνταν τριγύρω, προσπαθώντας να ξεγελάσουν τον χρόνο.

Ο κόμπος στον λαιμό γινόταν ασταμάτητα φορτικός. Προσπαθούσε να με πνίξει. Φαινόταν δυνατότερος από ‘μένα. Τα μάτια μου γέμισαν και έγιναν λίμνες νερού. Αυτή τη φορά όμως τ’ άφησα ελεύθερα να κυλήσουν σκάβοντας αυλάκια πάνω στο πρόσωπό μου. Ήρθαν σαν λύτρωση να δώσουν σάρκα και οστά στον καταπιεσμένο μυστικό μου κόσμο.
Εκείνος, με πλησίασε.
Με αγκάλιασε τόσο σφιχτά, ώστε μετά βίας ανάσαινα.
Οι σταγόνες απ’ τα μάτια συνέχιζαν να κυλάνε. Αδιαφόρησα για τον κόσμο που με κοίταγε.
Κάπου βαθιά μέσα μου, είχα την εντύπωση ότι άφηνα πίσω ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου.

Requiem for a Dream

2008-11-26T00:44:00.000-08:00

Amy Macdonald - This Is The Life

2008-11-24T04:28:00.000-08:00

Αλήθεια

2008-11-24T04:13:00.000-08:00

Υπάρχει μια αλήθεια που βάζει όρια σε 'μενα. Μια αλήθεια που μ' εμποδίζει να πάω παραπέρα.
Η ζωή έχει νόημα.
Εγώ όμως δεν το ξέρω το νόημα.
Στην αρχή, όταν την έννιωσα δίχως νόημα, ήλπιζα, προσευχόμουν και γύρεψα ένα νόημα.
Δεν ήταν όλα παιχνιδιάρα ποίηση.
Υπάρχαν χρέη να ξεπληρωθούν.

Καλώντας Θάνατο και Θεό, είχα μια άργρια επιθυμία να τα βάλω μαζί τους.

Τελικά ο Θάνατος, αποδείχθηκε να μην έχει νόημα δίχως τη ζωή. Ο Θάνατος μένει πάντα ο ίδιος. Παίρνει τον άνθρωπο μακρυά από τη ζωή. Αυτό είναι και το μόνο νόημα που ξέρει.

Παρόλα αυτά, έμαθα πως η ζωή δεν είναι όνειρο.
Έμαθα πως η αλήθεια εξαπατά.
Ο άνθρωπος δεν είναι Θεός.
Η ζωή είναι ένας αιώνας.
Ο θάνατος μια στιγμή.

Vanessa Mae - Storm

2008-11-19T11:27:00.000-08:00

Ορκίζομαι πως δεν ονειρευόμουν.
Πλησιάζω τον καθρέφτη και κολλάει πάνω του το πρόσωπό μου. Μικρές, ανεπαίσθητες ρυτίδες γύρω απ’ τα μάτια μου απ’ την ένταση και την αϋπνία.
Ο ύπνος έχει εξάλλου έχει γίνει μια δύσκολη υπόθεση για μένα από τότε που πέθανε η μάνα μου.
Και τώρα έχει γίνει σχεδόν ακατόρθωτος.
Δε μ’ αφήνουν να ησυχάσω ετούτατα όνειρα. Και από τη μια σκέφτομαι πως είναι ώρα να τελειώνει αυτή η βασανιστική επαφή, αλλά από την άλλη, όχι, έστω και αυτή η τόσο οδυνηρή, ας μη χαθεί.
Δε θέλω κανείς να μάθει για τη μυστική ζωή μου τη νύχτα.
Μόνη θα προσπαθήσω να τα αποκρυπτογραφήσω, να τα επιμηκύνω ώστε να εξισορροπήσουν στην ημερήσια μονοσήμαντη πορεία μου στην πραγματικότητα.